Witam.:)
Tak sobie teraz myśle, że kiedy jesteśmy sami mamy więcej czasu i odwagi, żeby nad sobą pracować. Chodzi mi o to, że mam teraz chłopaka i patrząc wstecz to bardziej zależało mi na tym żeby coś w sobie zmieniać jak byłam sama. Wtedy co dzień sie motywowałam. A takim zastrzykiem do działania była chyba chęć znalezienia kogoś aby nie być samotnym, chęć przebywania z kimś. Teraz jak mam kogoś kto mnie akceptuje to pozwalam sobie nawet myśleć, że nie będzie złe jak się nie będę odzywać w gronie jego znajomych, widocznie nie będę jeszcze na to gotowa. Ale to chyba złe myślenie. Musze dążyć do tego żeby to zmienić. Zaakceptować ewentualną porażkę ale dążyć do zmiany. Zle się z tym czuję, bo widzę jak się poddaje i nie za bardzo mi się chce to zmieniać. Mówię sobie, że jestem taka, że nie muszę się zmieniać, że jeśli nie jestem gotowa to nie musze czegoś robić. Np ostatnio nie zeszłam z nim na obiad u niego w domu, siedziałam u niego w pokoju bo nie miałam ochoty widzieć tej sielankowej rodzinki (chociaż ich lubie). Co o tym myślicie? Chyba trzeba coś zmienić…. Macie podobnie?
