Italiana…do mężczyzn generalnie trzeba podchodzić z pewną dozą nieufności 😉
Zakochanie, zauroczenie…to wspaniałe przeżycia, których nie warto sobie odbierać. Trzeba dawać szansę ludzią. Jednocześnie DDA/DDD są bardzo delikatne i bardzo łatwo je zranić. Ja po kilku doświadczeniach „związkowych”, mniej lub bardziej udanych, dojrzałam i odkryłam jaką relację chciałabym budować z mężczyzną. Choć nie miałam w najbliższym otoczeniu żadnego przykładnego związku to widziałam, że takie istnieją wśród dalszych znajomych i bardzo im się przyglądałam, jak miałam okazję. Wiedziałam co jest patologiczne z najbliższego otoczenia. Związek miał dawać mi miłość, spokój i poczucie bezpieczeństwa.
Wiem, że zabrzmi to strasznie ale mimo zakochania i motylków w brzuchu znalazłam jeszcze miejsce na obserwacje i analizę. Patrzyłam jak mój partner traktuje najbliższych, przyjaciół, dom, jakie ma podejście do dzieci, do pracy. Jakie ma nawyki, plany. Jak lubi odpoczywać i się bawić. Wiem, że życie mam tylko jedno i bardzo nie chcę go zmarnować na bycie z „bylekim”. W moim obecnym mężu byłam zakochana po uszy od początku. Ale w głowi cały czas miałam dwie lampki. Zieloną i czerwoną. I cały czas gdzieś z tyłu głowy pytanie. Czy chcesz przeżyć z tym człowiekiem resztę życia??? Czy chcesz żeby Twoje życie tak wyglądało. Kiedyś po kilku latach związku zadłam sobie takie pytanie i odpowiedziałam przecząco- znalazłam siłe żeby odejść i uważam to za najlepszą decyzję w życiu i za największy przejaw mojej siły. Po tym przeżyciu postanowiłam to pytanie zacząć sobie stawiac dużo wcześniej ;). Oczywiście są w moim związku kompromisy po obu stronach…ale w kwestiach najważniejszych dla nas tych kompromisów nie ma (byłby zresztą nierealne).
Każdemu trzeba dać szansę jednocześnie metoda ograniczonego zaufania sprawdza się kolejny raz idelanie.
