-
Cześć.
Dopiero od niedawna zainteresowałam się tematem DDA przez związek z moim chłopakiem. Natrafiłam na to forum, przeczytałam kilka tematów, postanowiłam podzielić się swoją historią.W skrócie: mam 35 lat, dziecko z poprzedniego związku, rozwódka od 1,5 roku, mieszkam na swoim, pracuje, miałam spokojne dzieciństwo, mam dobry kontakt z rodzicami. On lat 28, pracuje nieregularnie, rodzice alkoholicy, po rozwodzie, chłopak mieszka z mamą w bardzo starym domu (i bardzo zaniedbanym). Dzieli nas 400 km (on jest Słowakiem). Znamy się od 8 miesięcy, w związku jestem od 6 miesięcy.
Początki były cudowne – bardzo zabiegał o mnie, przyjeżdżał do mnie, kiedy miałam gorsze dni potrafił rzucić wszystko i w 3 h byc przy mnie. Również przyjeżdżał bez zapowiedzi, co dla mnie było miła niespodzianka. Jego zaangażowanie bardzo mnie imponowało. Ogólnie podobał mi się jako chłopak, z charakteru jak i z wyglądu. Był bardzo kochany, czuły, otwarty, zabawny. Ja stopniowo zakochiwałam się w nim chociaż nie było to tak szybko jak on to robił. Bardzo ostrożnie podchodziłam do naszego związku ze względu na przeszłość oraz moje dziecko. On bardzo szybko zakochał się we mnie, przedstawił mnie swojej rodzinie, przyjaciołom. Ja robiłam to stopniowo, obecnie poznała go cała moja rodzina. Pisał do mnie często, miał nawet pretensje dlaczego od razu nie odpisuje i co ja robię, a byłam po prostu zajęta swoimi obowiązkami. Z czasem udostępniliśmy sobie na wzajem mapy w Google aby widzieć gdzie jesteśmy. Często pytał dlaczego znajdowałam się w okolicy mojego ex (mieszka dwa bloki dalej, wybrał to miejsce aby być blisko dziecka, mamy też opiekę naprzemienną). Tłumaczyłam mu, że nic mnie nie łączy z ex oprócz naszego dziecka.
Spędzaliśmy dużo czasu rozmawiając na video, wysyłając wiadomości. Był zazdrosny o moją córkę kiedy ona domagała więcej uwagi (np dzwoniła do mnie aby porozmawiać 5 min kiedy miała gorszy humor). Kiedy bywał u mnie również zaczął być zazdrosny o… mojego kota.
Z mojej strony chciałam mu pokazać spokojne życie, dzielić się obowiązkami, radościami, przyjemnościami ale też tymi smutnymi chwilami. On również to robił, ale byly takie konflikty pomiędzy nami które w ogóle się nie spodziewałam że mogą nastąpić (np martwił się, że córka będzie dzwonić co chwilę z kolonii kiedy my będziemy na festiwalu, a w tym czasie chciałby abym skupiła się na nim na 100%).
Podzielił się ze mną swoimi doświadczeniami z ex – zazwyczaj to one kończyły z nim związek, zdradzały jego. Miał myśli i próby samobójcze przez złamane serce jak i sytuacje w domu (pochodzi z biednej rodziny, alkohol był i jest na porządku dziennym). Kiedy były u nas kłótnie, po prostu potrafił wyjść z domu wieczorem, bez słowa o której wróci.
Kiedy zaczęliśmy rozmawiać o przyszłości, miałby u mnie ciepły kąt, początek spokojnego, lepszego, wspólnego życia. Zaczął uczyć się polskiego, dla mnie i dla lepszej przyszlosci. Jest dla mnie ważną osobą i pokazywałam mu to tak jak potrafiłam, a on chciałby bardziej, więcej…Od ok. Miesiąca coś się zmieniło… Z ciepłego, troskliwego, kochanego chłopaka zamienił się w zimnego faceta, który ogranicza ze mną kontakt. Pytałam się co się dzieje, jak się czuje. Tłumaczy to zachowanie problemami finansowymi (zalega z opłatą ubezpieczenia sprzed kilku miesięcy). Pytałam się czy chce dalej ze mną być, mówi, Że tak jednak kompletnie nic nie robi w tym kierunku. Staram się go wspierać, być przy nim, podbudować jego pewność siebie, jednak czuję, że zbudował przede mną mur, który nie potrafię przebić. Nie rozmawia ze mną jak wcześniej. Chciałam z nim poważnie porozmawiać, jednak on mówi, że nie jest gotowy do rozmowy. Sam również nie inicjuje rozmowę. Czuję się zaniedbana jako kobieta. Jego chłód bardzo przeżyłam, płakałam codziennie przez kilka dni, bo nie rozumiałam, dlaczego tak mnie traktuje. Dlatego zaczęłam czytać o DDA na forum. Wiele z tym cech oraz zachowań bardzo dobrze opisuje mojego chłopaka – problem z zaufaniem, chęć kontroli, niepewność swoich emocji, na większość pytań odpowiada “nie wiem”, zamknięcie się na partnera, ucieczka podczas kłótni lub silnych emocji. Chłopak nigdy nie był na terapii.
Obecnie nie angażuję się emocjonalnie w nasz związek, aby chronić siebie i moją córkę, dałam mu wolną rękę, jednak wie, że może do mnie przyjechać, porozmawiać. Jesteśmy razem a jednak osobno. Z tego też powodu rozwiodłam się z moim ex, jednak w tym przypadku chciałabym pomóc mojemu chłopakowi, bo wiem, że jego zachowanie wynika z jego trudnego dzieciństwa.
Proszę o radę, co mogę zrobić, jak mogę mu pomóc. Zaoferowałam mu wizytę u psychiatry, a ze względu na jego trudną sytuację finansową, mogłabym nawet opłacić wizyty, pomimo, ze zarabiam trochę ponad minimalne wynagrodzenie, mam zobowiązania jako matka. Chce iść, ale nie teraz, bo nie ma czasu i sam chciałby opłacić wizyty. Mogłabym nawet razem z nim chodzić na spotkania DDA, po prostu pokazać mu, że nie jest sam i przejdziemy przez to razem.
Jeszcze jedno – nie jestem pewna czy jest świadomy, że jest DDA… nigdy o tym nie rozmawialiśmy…
Dlatego chciałabym być ostrożna w rozmowie z nim. Jednak kiedy teraz ze mną nie rozmawia, to jak mam mu pomóc? Mam kontakt jedynie z jego bratem i babcią.>Przepraszam za chaotyczny styl pisania, chciałam przedstawić moją sytuację jak najdokładniej.Będę Wdzięczna za każde słowo, cenię Waszą szczerość i prawdę.
- Musisz być zalogowany aby odpowiedzieć na ten temat.