Odpowiedzi forum utworzone
-
Chodzi mi o to, że nie powiedziałam wprost o swojej potrzebie partnerowi. Pierścionek to nie to samo…
Lekarz sugeruje, że może to borderline, gdy spytałam o diagnozę. Tylko że ja jestem nieśmiała, wycofana, zgodna, kiedyś bardzo spokojna, nie kłamię, nie osaczam. Całkiem stabilnie było do tej pory. Nie mam problemów z uzależnieniem/ryzykownym zachowaniem.
Jakoś nie pasuje mi ten opis. Myślałam, że może osobowość zależna. No ale nie znam się na tyle.
Ja nawet nie liczyłam na zaręczyny. Uznałam, że nie musi być tradycyjnych zaręczyn. Ale myślałam, że chociaż wspomni o ślubie, zacznie temat, będzie chciał się dowiedzieć jak to widzę, jak mogłoby to wyglądać. Chciałam usłyszeć od niego cokolwiek na ten temat. Wydawało mi się, że skoro nie zrobił tego przy takiej okazji, to coś znaczy. Dlatego się rozpłakałam. Teraz myślę, że ja nawet nie chciałam już wtedy zaręczyn. Chciałam wreszcie wiedzieć, dlaczego unika tego tematu. A wyszło jak zwykle, czyli skupiłam się na emocjach, płaczu, swoich potrzebach. Mogłam po prostu spytać o przyczynę. Myślę, że gdyby powiedział wprost, że tego nie chce, to poczułabym jakąś ulgę. A takie mówienie nie wiem, nie myślałem, obojętne – dla mnie to niezrozumiałe. Myślałam, że tutaj jest się albo na tak albo na nie. Nie mogę tego pojąć. Czuję się trochę oszukana, ale oczywiście nie miał obowiązku o tym myśleć i to tłumaczyć.
Później w rozmowach okazało się, że zdarzyło mu się o tym myśleć, np. ślub przydałby się w razie wypadku czy innej sytuacji. Twierdzi, że prokastynacja sprawiła, że odłożył to na później. Ale czy sądził, że jak da mi ten pierścionek to mi to wystarczy? Pewnie tak. Może założył, że wrócimy do tego w przyszłości. Jednocześnie niedawno mówił o ślubie w przypadku wojny, choroby. Mam obawę, że to przez mój kryzys doszedł do tego wniosku. Że gdyby nie moja presja to pewnego dnia stwierdziłby że to dobry moment na poruszenie tematu.
Ja też zaznaczyłam, że do tego pierścionka nie ma pośpiechu, żeby miał luz. Sądziłam, że dzięki temu zyskam pewność, że się określi w którąś stronę. Jak będzie już gotowy. Wygląda na to, że to były dla niego dwie różne sprawy a temat ślubu mógł dalej pozostać nieokreślony.
Ja nie mogę tego pojąć. Tak jakbym właśnie wymagała, żeby się określił przy tym pierścionku… Jakby miał taki obowiązek. Jestem o to zła. Wiem, że pewnie jestem niesprawiedliwa.
Co najlepsze, to ja wiem że on mógłby wziąć ten ślub. I te zaręczyny to też oznaka, że bierze pod uwagę moje potrzeby. Ale wiem, że nie ma tam jego chęci. Jestem zła o to „nie myślałem o tym”, bo czuję, że ja jestem jedyną stroną która ma jakiś problem, coś wymaga, czepia się, spieszy się niepotrzebnie. Że jest mnóstwo związków nieformalnych, w których po czasie dochodzi do ślubu, takie czasy.
O dzieciach powiedział mi na początku, że ich nie chce. Ja też nie, więc nie było problemu. Dla mnie taka informacji jest na równi ważna ze ślubem, dla niego nie. Ja na początku relacji nie pytałam, bo nie chciałam wyjść na desperatkę. Na którą i tak wyszłam.
Jesteśmy bardzo blisko, czuje się bezpieczna, wspierana, troszczy się o mnie, chce spędzać czas, jest po prostu dobry. Tylko w tym jednym się nie dobraliśmy…
Mieszkamy razem od kilku lat, nie jest to luźny związek.
Tłumaczył mi, że po prostu nie domyślił się, że chciałam zaręczyn, nie pomyślał. Ale ciężko mi w to wierzyć, mimo że nigdy mnie nie okłamał. Wybierając pierścionek nie pomyśleć o zaręczynach? Stwierdził, że wszystko było jasne… Może w jego głowie tak, dla niego to że powiedział że „kiedyś”, nie oznacza „już”. Ale ja nawet nie oczekiwałam tego „już” po dwóch latach. Wystarczyłaby mi wzmianka, tak myślę. Zapewnienie, że to „kiedyś” jest nadal aktualne. Jednocześnie niczego mi nie obiecywał. Właściwie zrobił to co chciałam. Dostałam pierścionek. Nie powiedziałam wprost że chce ślubu …
To tłumaczenie, że się nie domyślił jest dla mnie najgorsze. Wolałabym usłyszeć, że nie chce. Ale on twierdzi, że w sumie nie wie, po co się spieszyć. Chwilowo czułam się lepiej, poczułam ulgę, gdy powiedział że ślub „kiedyś”, gdyby sytuacja tego wymagała.Dla mnie to było nierealne, brzmiało jak wymówka. Przez jakiś czas płacz ustał. Ale znowu zaczęłam dociekać i okazał się, że on to mówił na serio. Że coś takiego jest realne. I znowu poczułam się gorzej, bo mogłam poczekać, może pojawiłby się w końcu jakiś bodziec… A może potrzebował więcej czasu, żeby sam dojść do tego, poczuć to… Z reguły jest bardzo rozważny i ostrożny w decyzjach. Nie dowiem się tego i to mnie przeraża i doprowadza do rozpaczy.
Czuję się tym wszystkim upokorzona i cierpię przez te myśli, że to moja wina. Poczucie winy zwłaszcza w pierwszych dniach było potężne. Sama zniszczyłam coś, a przecież mogło być dalej nieokreślone. Mam ataki płaczu, ostatnio byłam na forum i dziewczyna napisała do drugiej, że cztery lata związku to nie tak długo, żeby być smutnym z powodu braku zaręczyn. I czasem myślę, że rzeczywiście pięć lat to nie jest wieczność. Że są dziewczyny, które czekały 7, 8, 10 lat i się doczekały. Czyli jednak da się, a przez mój brak panowania nad sobą wtedy przekreśliłam to.
