owszem, cieszę się, ale niewiele z tego rozumiem ;(
nie wiem, czy to terapia, czy wreszcie jakiś postęp w moim paskudnym życiu, jakiś krok do przodu, czy chwilowe przełamanie i za jakiś czas wejdę na utartą ścieżkę, gdzie nikomu nie pozwalam na towarzystwo. bardzo się boję, że kogoś (je!) skrzywdzę, może nie całkiem świadomie, tylko reagując jak zawsze i eliminując tych, którzy mi zagrażają.
i umieram ze strachu, że sobie odpuszczą i przyjdzie taki dzień, gdy usłyszę – wiesz co? bujaj się! jesteś zdrowo pojebana!
brak relacji jest przykry – nie ma się nikogo a samotność urasta do wielkości całego świata. natomiast jak już się ktoś pojawi, kto zastuka, kto przebije ten pancerz mojego dda, okazuje się, że nie wiadomo, co z nim robić – od razu zastrzelić, bo niesie zagrożenie dla mojego porządku, czy ocalić, a tymczasem dać mu broń od zranienia?
czy ktoś może wie, jak komuś zaufać?
