pewnie wszyscy macie rację po trochu.
torquemado – myślę, że każdy potrzebuje kogoś, wycofanie niewiele daje i nic nie zmienia. sztuka to umieć otworzyć się na kogoś, a to bardzo trudne po parudziesięciu latach totalnego zamknięcia, jak w moim przypadku. samotność, powiadasz, to dobre wyjście. nie wiem, chciałabym znaleźć kogoś, z kim mogę iść przez świat, kto mógłby mnie pokochać taką jaką jestem, odrobinę popapraną emocjonalnie, ale w fazie leczenia 😉 łatwiej biec we dwoje, niż w pojedynkę. i myślę, że taka potrzeba jest w każdym człowieku, bo samotność zabija na dłuższą metę. czyż nie jest tak, że kiedyś się sparzyłeś albo nie odważyłeś?
pszyklejony: no właśnie chyba nie potrafię.
Naznaczona DDA – dzięki, że napisałaś, ogromną radość mi tym sprawiasz i gdzieś po cichu czekałam na Twoje słowa. wiem, pewnie masz rację, chyba w każdym facecie dostrzegam źródło zagrożenia i nieszczęścia, a może ja jestem z jakiegoś innego świata? kto wie? nie pozostaje mi nic innego jak czekać. w sumie chodzę na terapię dopiero parę miesięcy, nim uleczę duszę i otworzę się na ludzi i świat, minie trochę czasu. może wówczas ktoś mnie znajdzie, lub ja znajdę jego ;)) pozdrawiam Cię serdecznie, mądra główka z Ciebie 😉
