<p style=”text-align: justify;”>Słuchajcie, ja też zmagam się z poczuciem opóźnienia w życiu. Mam 30 lat, a niedawno dopiero skończyłam studia. Wszystko przez lęk społeczny – nie byłam w stanie ukończyć studiów dziennych,dodatkowo zmieniałam kierunek. Pracę mam,w zawodzie, ale nie licząc otrzymywanej premii na najniższą krajową. Nie mam dzieci, choć czuję, że dopiero teraz zaczyna się we mnie budzić instynkt macierzyński. Zmagam się jednak z fobia społeczną i schizofrenią, chyba nie byłabym dobrą matką. Jestem bez mieszkania, bo,pomimo posiadanego wkładu własnego, banki nie są w stanie mi tego kredytu udzielić (z wiadomych względów). Zapisałam się na angielski, aby ćwiczyć kontakt z ludźmi i później zdac egzamin oraz uzyskać certyfikat. Później chce startować na juniora do korporacji. Boję się,że jednak nikt mnie tam nie przyjmie,a jeśli przyjmie, zje mnie stres i lęk społeczny. Może ktoś jest jeszcze obecnie w podobnej sytuacji? Jak sobie radzicie? Pozdrawiam</p>
