wiem, tesknie za uczuciami których nie miałam, . Brakuje mi tez odwagi , by zmierzyc sie z moimi problemami. Moja siostra jako jedyna podjela terapie ,mi brakuje odwagi by to zacząć. Ja wile rzeczy robiłabym w tajemnicy przed innymi , byle by mnie nikt nie skrytykowal. W domu mama zawsze wszystkie pomysly moje krytykowala. Dziwne jest to ze zamiast czuc złośc na ojca alkoholika to czuje zlość do mamy, ze zawsze wszystkim rządziła, że zawsze musiałam poddawac sie temu co ona robiła, mowila, co jej sie podobalo itd. A teraz mam problem wyrazic co czuje, co mi sie podoba , musze zawsze robic to co inni chca a nie liczy sie to co ja chce a potem mam pretensje do siebie ze znowu uległam, ze nie powiedzialm "NIE". W rodzinie męża czuje sie nieakceptowana, ze jestem ta najgorszą, nienawidze żadnych zlotów rodzinnych ( a ma on duża rodzine)czuje sie wtedy okropnie, Nawet nie mam wspołczućia do jego dwóch sióstr , ktore sa z rozwiedzionymi facetami i maja problemy z bylymi żonami. Wiem że w niektórych sytuacjach zachowuje sie tak jak było w domu podczas kłótni rodziców. Pisze to wszystko ale tak naprawde to chce pogadac z kimś kto mnie rozumie,komu moge powiedziac mam zly dzien lub jestem szczeszliwa,bo cos dobrego zrobilam.
