Ja mam starszą siostrę. Z powodu nieciekawej atmosfery domowej w czasach dzieciństwa nasze kontakty nie były zbyt bliskie, nie wspieraliśmy się, każdy chciał sam przetrwać. Później siostra wiecznie wyjeżdżała żeby nie widzieć tego bagna (weekendy u znajomych, studia w innym mieście), więc myślałem, że nie skaził jej syndrom DDA tak jak mnie. Ale od jakiegoś czasu kiedy ja wychodzę na prostą ze swoim życiem coraz bardziej widzę, jej problemy; co kilka lat inny partner (większość z nich to alkoholicy), sama też lubi sobie wypić, obecnie wychowuje sama córkę, podobno ma też problemy finansowe. Chciałbym, żeby była szczęśliwa, żeby ktoś się nią zaopiekował, pokochał, ale kiedy zdobywam się na odwagę i próbuję zacząć poważną rozmowę ona traktuje mnie protekcjonalnie jak małego braciszka i udaje hardą, wyzwoloną kobietę. Ja jestem w trakcie terapii grupowej, która bardzo mi pomaga, ale siostra nie chce zacząć terapii, nawet rozmawiać o tym nie chce. Na terapii ludzie mówią, że mają podobne problemy ze swoim rodzeństwem, żeby dać sobie spokój i nie próbować ratować kogoś kto tego nie chce.
