Wiesz trzeba stawić czlo problemowi, nawet gdy jest trudny i wydaje się, że nas przerasta. Mnie to dodakowo mobilizuje. To jest jak bieg w maratonie. Startujesz, biegniesz… mety nie widzisz ale wiesz, że kiedy dobniegniesz osiągniesz sukces. Nie zawsze jednak tak byłam. Zmieniła mnie choroba i swiadomość dda. Kiedyś były lęki, banie się niewiadomo czego i łzy. Teraz jest inaczej, lepiej. Smieje sie cała sobą, nie unikam tak ludzi, choć jeszcze czasami zamykam się w sobie. Zdarza się to jednak coraz rzadziej. Więc pora w drogę …
Pozdrawiam
Iza
