Odpowiedzi forum utworzone
-
Bardzo dziękuję, że tak szeroko odpisałeś i jeszcze odniosłeś się do każdego istotnego punktu. Twój feedback dużo dla mnie znaczy i jest konkretną motywacją. Inna sprawa, że – paradoksalnie – zdołałam się tu jakoś szerzej otworzyć, kiedy przestałam liczyć tak bardzo, że ktoś jakoś zareaguje na moje słowa, a bardziej – jak napisał Jakubek – zaczęło mi iść o samo otworzenie się. Moje wywody pomagają mnie samej – czytam je sobie, żeby zobaczyć swoją drogę (w złe dni myślę, że ona nie jest realna i w ogóle jestem w d*pie jak na początku). I usystematyzować sposoby radzenia sobie. Tym bardziej jest dla mnie istotne, że to Cię jakoś zmotywowało do refleksji:).
Po kolei też się odniosę. Niestety, nie ogarniam tak dobrze edycji, żeby było tak fajnie widać cytaty (jak u Ciebie). Ale spróbuję, może się uda.
Poczucie samotności do szpiku kości… Mówisz, że też masz podobnie. Gdzieś ostatnio przeczytałam, że za poczucie odrzucenia odpowiadają te same neurony, co przy doznaniu bólu. Czyli to może realnie zaboleć. A samotność to jakby przeciągnięte w czasie, „wieczne” poczucie odrzucenia – czyli ból zmieniony w długotrwałe cierpienie. Trochę mi pomaga myślenie o tym w taki medyczny sposób – bo właśnie widzę lepiej przyczyny i właśnie wiem, że powinnam zadziałać. Uleczyć. Nałożyć maść i plaster na ranę.
Współczuję Ci też tego stanu. To jest ogromne cierpienie i deprywacja potrzeb. Ale chyba pierwszym krokiem wyjścia jest w ogóle powiedzenie o tym innym – psychologowi, tutaj… Że taka najgłębsza samotność jeszcze obarczona wstydem to samotność w milczeniu, w ukryciu, jakby wstydzie, że się takim samotnym jest. Taka mi dokuczała przez lata. Przeglądałam ostatnio pamiętnik z liceum, takie zdanie tam było: „myślisz, że poszerzasz horyzonty… wiem, co robisz. Próbujesz z całych sił zamilczeć się na śmierć”.
Teraz jest zdecydowanie lepiej – też dzięki Wam, ludziom z forum tutaj.
Pewnego dnia jak wracałem z pracy myśląc o tym , próbując porozumieć się z nim „usłyszałem ” ,,nienawidzę cię” co mnie zmroziło . Z czasem powstała pewna „scena ” gdzie w okolicznościach przyrody jestem ja (dorosły) i ja (dziecko) i zaczęły od czasu do czasu pojawić się „inne” postacie (…).
Właśnie łączenie tych uczuć z potrzebami u mnie też zaczęło się od pracy z moją częścią dziecięcą! Tutaj w ogóle upatruję największych szans powodzenia terapii – jak ktoś ma kontakt ze swoim dzieckiem.
Piszesz, że sfreezowałeś, gdy dziecko powiedziało „nienawidzę cię”. Bardzo mocny tekst, nie dziwię się. U mnie – jak już odważyło się odezwać – powiedziało coś w stylu: „i tak znowu mnie zawiedziesz”. Większe pole do rozmowy. Rozpoczęła się długa droga odbudowywania zaufania. Dbania o siebie, wsłuchiwania się. Ponieważ jestem człowiekiem teatru, więc u mnie odbywało się to bardziej w dialogu, które sobie nagrywałam. Moje dziecko – ja dorosła (wyszkolona przez terapeutę). I gadamy. Ono mi mówi, jak bardzo cierpi, ja pocieszam. Przyjmuję. Też właśnie to, ile razy zawiodłam. Jakim byłam kiepskim rodzicem. U Ciebie widzę bardziej takie obrazowe myślenie – masz scenerię, postaci. Bardzo mi to pobudza wyobraźnię.
Ale u Ciebie początek jest też bardzo obiecujący. Wyraziło nienawiść – i bardzo dobrze! Miało tę odwagę w ogóle! Nasze wewnętrzne dzieci mają prawo nas nienawidzić, bo często przysparzaliśmy im cierpień, dołączając do oprawców. Nie dbając o nie, dając na siebie za dużą presję, porzucając samego siebie, mówiąc do siebie dalej starymi sposobami (np. oskarżanie się albo po prostu wyrażając przekonanie, że nasze potrzeby są zawsze w drugiej kolejności za potrzebami innych).
Teraz faktycznie mam porozumienie z małą kurianną. Mówi do mnie „Mamo” spontanicznie (1. raz był równie wzruszający, jak pierwsze „mamo” mojego syna – a szczerze mówiąc, to chyba nawet bardziej). I wie, że jej nie porzucę, a jeśli nawet tak się zdarzy, to jest to zwykły błąd, z którego wyciągnę wnioski i nie zrobię go drugi raz. Mamy fajną relację. Korzystam śmiało z jej spontaniczności i zachwytu – a ona ma we mnie oparcie. (Znowu widać, że mam dobry dzień! :D:D:D I znowu trochę ściemniam niechcący, koloryzuję. To jest stan idealny, ale do osiągnięcia właśnie w stanie ogarnięcia; cieszy mnie też już sama droga do tego celu, bo idziemy we dwie, a ja czekam na nią, a nie pędzę jak wcześniej).
Jeśli ja z silnym samobójem i autoagrechą poprzebieraną w tysiąc dziwnych szmatek (presja, pracoholizm, wybuchy gniewu, porzucanie siebie, idealizowanie innych, lekceważenie swoich potrzeb i niezauważanie ich) byłam w stanie się skontaktować z częścią dziecięcą i dogadać z nią, to myślę, że może u każdego jest taka potencjalna możliwość. Szkoliłam też otwartość i nieuleganie przekonaniu, że to jest „dziwaczne”. Zbyt dziwaczne, żeby ktoś mnie zaakceptował. Priorytetem było dla mnie zajęcie się tym dzieckiem, a nie zdanie innych. Odrzucenie przez samego siebie boli najbardziej.
Teraz się czuję, jakbym po prostu zawsze miała małe dziecko ze sobą. Muszę je nakarmić. Muszę zwolnić. Muszę wziąć tabletkę jeśli jestem chora. Muszę je ukoić, jeśli cierpi i płacze. Tych rzeczy nie robiłam dobrze. Ale jak masz dziecko, to po prostu to robisz. Widzę też z ogromnym wzruszeniem, jak swoim wewnętrznym dzieckiem zajmuje się mój mąż (jest sporo starszy i dla niego to było tak nienaturalne na początku! Umiał dbać tylko o nasze dzieci (te prawdziwe, rodzone:D)). Ale zdołaliśmy tę opiekę przekierować na małą kuriannę i małego męża kurianny:D
Ja raczej jestem przed tym „STOP” , takie narzucanie sobie i innym roli którą mają wg mnie spełnić a to budzi we mnie lęk, że ja nie spełnię oczekiwań i oni nie wywiążą się ze swojej roli
Bo ja już napisałam w skrócie o tych rzeczach, które widzę – że potrzebuję opieki, uznania, tego, żeby ktoś myślał to samo co ja. Kiedyś bym tego w ogóle nie widziała! Na nieświadomce byłoby tak: o, fajny facet, coś mnie ciągnie do niego, na pewno to, że jest taki czarujący i ma poczucie humoru – to lecimy w ogień! I potem cierpienie. Z koleżanką bym nie wiedziała, że oczekuję fuzji od niej – po prostu po rozmowie byłoby mi smutno i poczułabym się niezrozumiana. Teraz widzę tę próbę kontroli zawartości jej głowy! I tak samo z ludźmi obcymi, którzy mnie urażali i wkurzali – nie widziałam tych dziecięcych potrzeb, tylko zwalałam, że są niemili etc. I cierpiałam. A teraz widzę, co jest na rzeczy – i koję te potrzeby sama.
I to dalej wiąże się z cierpieniem. To nie jest jakaś złota droga. Ostatnio relacja mnie bardzo rozczarowała, że wiele w niej utraciłam i zostały „skorupy”. Nie spałam całą noc, ale doszłam do tego też w taki wizualny sposób. Że muszę z tej relacji jakby zdjąć te potrzeby dziecięce (przytulenia, troski, większej bliskości, zadbania o mnie też w taki dosłowny sposób). Zdjęłam też z niej dosłownie kołyskę z dzieckiem (w wizualizacji) i nakarmiłam siebie – dziecko. To bardzo podobne do tego, co mówi Twoja terapeutka o integracji osobowości. Takie coś miałam dotąd wyłącznie na terapii, a udało mi się to zrobić samej.
I potem właśnie ta relacja odżyła i jest już fajnie. Wystarczy mi to, co jest – jakieś wspólne bieganie raz na jakiś czas, planszówka i tyle. Bo tamte podstawowe potrzeby zaspokajam sama. Ale musiałam zrobić pauzę, bo inaczej obarczyłabym tę drugą osobę gniewem za niespełnienie moich potrzeb – a wiem, że spełnienie ich należy w pierwszej kolejności do mnie. Tak to trochę w ogóle teraz postrzegam. Jako taki obowiązek. Czasem przyjemny, czasem nie. Rozeznać się i spełniać. Też mi zależy na tym, żeby ktoś drugi mnie nie odrzucił przez to – i cierpię. Ale staram się odważnie stawiać siebie na pierwszym miejscu – pokonując strach i dokonując maksymalnie jasnego rozeznania. Z pomocą męża, terapeuty, ludzi wokół. Tego forum też.
Kurczę, Cerber, mam nadzieję, że jasno to napisałam. Każdy ma swoje drogi wyjścia z tej samotności (mam wrażenie, intuicyjne, że mój mąż bardziej przypomina Ciebie, bardziej się chroni przed relacjami, niż jak ja – leci w ogień nadmiernej bliskości). Ale gorąco wierzę, że też już na tym forum trenujemy. I potem w rzeczywistości jest łatwiej. Zobaczyć swoje potrzeby i postawić je na pierwszym miejscu – i tak codziennie, prawie cały czas.
Dzięki Ci za tę wymianę – poczułam się totalnie zrozumiana:).
Hmm, miałam już po Twoim wpisie („kurde, jaka masakra, muszę…”) irytację – ej, ale po co pytasz? Po nas angażujesz, skoro i tak tkwisz w roli ofiary? Która wszystko „musi”, choć nikt jej niczego nie każe? Przecież tak naprawdę „nic nie musisz”, możesz wybrać rozstanie i dbanie o własne granice, szczerość, etc. Ale przypomniało mi się, jak dłuuuuuugo dochodzi się tego typu umiejętności. I zobaczyłam autentyczne cierpienie w Twoim wpisie, tym następnym.
Ona mówi, że kocha (czy to słowo Cię tak więzi? a co jej odpowiadasz, jeśli chcesz się podzielić?). Niektórzy tak mają, że bardzo szybko dążą do fuzji z drugim człowiekiem, dosłownie czujemy „miłość” wypełniającą nas po brzegi, chęć stopienia. Nie jest to do końca miłość, a bardziej nieugaszona tęsknota z lat wczesnodziecięcych, kiedy czegoś trochę lub bardzo zabrakło. Miłość to dla mnie jest decyzja, że jestem z kimś w relacji, pracuję nad nią, niezależnie od wzlotów i upadków emocji. I czasem poświęcając się w imię drugiego, ale świadomie, nie nadwyrężając się przy tym (tu prostą wskazówką jest gniew).
A potem Twój trzeci wpis.
No i zgodnie z oczekiwaniami, zostałem wyłomotany, nie wyspałem się i dzisiaj będzie w robocie przesrane.
I tu mnie jak obuchem uderzyło – oddawanie odpowiedzialności za własne życie w cudze ręce! To jest coś, z czym bardzo mocno próbuję się uporać. Że ktoś coś mi „robi”, a ja cierpię – ale zobaczcie, jak ładnie i mocno cierpię! 😀
A przy okazji – no, niby, ona się do mnie ciągle dobiera, niby mi to przeszkadza, ale zobaczcie, jak mam – te laski dosłownie pługiem trzeba ode mnie odrywać:D. Mogę się mylić, ale trochę takiego „tkwienia w słodkiej niewoli” tu widzę. Nie jesteś za nic odpowiedzialny (tak naprawdę jesteś – bo jesteś dorosły, heloł), więc próbujesz mieć ciastko (seks, zainteresowanie, słuchanie, że ktoś cię „kocha”) i zjeść ciastko (chętnie bym wrócił se do strefy komfortu sam z robotą i TV). Dokładnie połowa odpowiedzialności za tę relację należy do Ciebie. A laska może zadbać o swoją połowę dopiero wtedy, jak jej POWIESZ, że coś nie gra dla Ciebie. Nie ma drogi na skróty. Co Ty na to?
Najwyraźniej coś Ci to tkwienie w roli bezwolnej ofiary załatwia. Może to, że już nie chcesz być sam – i jakaś część też nie chce, ale jakaś chce? I wtedy można zwalić na panienkę, że natarczywa taka i nie da się jej odmówić. No co ja mogę? No co ja mogę?
PS. Twój język mówienia o seksie jest niepokojący. Zostałeś wyłomotany? Ale że co? Nie było Twojej zgody na akt? Zostałeś bzyknięty na siłę? Czy udajesz, że nie ma zgody i ktoś Ci coś robi w łóżku na siłę, bo tylko tak potrafisz przyjąć radość z seksu? Już samo to moim zdaniem czerwona lampka „Gdzie tu dobry terapeuta przyjmuje”.
Okfors, możesz nadal tkwić w roli ofiary i płakać, jak to chodzisz niewyspany do pracy, bo Ci laska na głowę wchodzi. Ale skoro tu piszesz to może chcesz jednak przejąć stery? możesz uczciwie odpowiedzieć? Czy wystarczy Ci tu okazywane zainteresowanie i wszystko będzie dalej po staremu?
