Wsparcie w formie, by ktoś powiedział jak sobie radzić ze strachem, smutkiem, żalem, nieufnością. Chcę zmienić w swoim życiu kilka rzeczy. Wiem, że jeśli tato przestanie pić, to przecież znowu może zacząć. Tyle razy już było. Nie ufam jego słowom "już nie będę pić".
Chciałabym zmienić w sobie zbyt dużą empatię, a w swoim życiu chciałabym mieć wszystko poukładane. Wiem, że jeszcze kilka lat, zanim tak się stanie, bo od tak nie oderwę się od życia rodzinnego. Nawet jak się wyprowadzę.
No i chciałabym normalnie rozmawiać z ludźmi. Z kilkoma osobami tak naprawdę potrafię rozmawiać. Boję się powiedzieć głośno swoje zdanie, odezwać się na lekcji, być w centrum uwagi. Ciągle tylko żyję w cieniu innych. Ale tak chyba mi najlepiej.
