Hej:)
czesto zatracam sens zycia, zamykam sie przed swiatem i ludzmi…Lecz nastepnego dnia w ciszy staram sie rozmawiac z sama soba i pytac siebie czego chce?Ta odpowiedz jest w glebi nas tylko trzeba cierpliwosci zeby ja znalezc.Mimo tego marazmu, ktory przeszlam wciaz jest we mnie chec zycia.Staram sie isc do przodu.Jak dziecko zaczelam odkrywac to czego lubie, a czego nienawidze.Nie wiedzialam do niedawna kim jestem, a powoli widze to czego chce i jestem z tego powodu szczesliwa.Chce byc kochana, kochac i zyc tak jak chce tego ja.Przezyc swoje zycie na swoj sposob.
Uwielbiam slowa Martina Graya "Jestesmy podobni do ludzi zglodnialych, ktorzy siedza na worku dojrzalego i dorodnego zboza.Wyciagaja dlon i zebrzac przy pustej drodze.czasami tylko wiatr przynosi im zbozowy pyl, jedno szybko zjedzone ziarenko. Nic nie wiemy o worku, na ktorym siedzimy.Umiejetnosc dostrzegania i uzytkowania kazdego z ziaren, ktore masz.A dopoki zyjesz sa one niezliczone."
Zycze wszystkim odnalezienia wlasnej drogi i sensu zycia.:)Pozdrawiam
