Sonia94
Stronię od ludzi. Z samotnością jestem na ty(to też duży emocjonalny problem). Od kiedy pamiętam. Obecnie mam troje bliskich przyjaciół, poza tym ze 4 znajomych, z którymi mogę czasami pogadać i poza tym pustka. Nie umiem poznawać nowych ludzi i chyba nie jest to nieśmiałość… Boję się po prostu. Zawsze czuję się od nich gorsza, boję się ich rekcji, mam dosłownie lęk jakiś przed odrzuceniem. Nie umiem się bawić. Nigdy nie lubiłam dyskotek, imprez… Przeraża mnie myśl, że miałabym wyjść na parkiet i zatańczyć – abstrakcja jakaś. Wiele rzeczy, sytuacji, na pozór normalnych. staje się dla mnie problemem np. załatwienie jakiejś sprawy. Boję się nowych rzeczy, nowych sytuacji. Mam ochotę się wtedy zakopać 100m pod ziemię i nie wychodzić póki nie miną. Bezradność i niesamodzielność to słowa, których nie cierpię, a które mnie najlepiej opisują. Mimo, że mam wrażenie, że mentalnie jestem dość dojrzała jak na swój wiek, to jestem tak bardzo niesamodzielna, że… bardzo utrudnia mi to życie. Za dużo od siebie wymagam, wiem, że stawiam sobie cele nie do przeskoczenia i gdy się nie uda, nie mogę się dźwignąć, podnieść z tego. Każdą porażkę długo opłakuję, a często mam wrażenie, że moje życie składa się z samych porażek – w szkole nie idzie, wśród ludzi nie idzie, z rodziną się często nie dogaduję…
jakbym czytała o samej sobie,a też mam 17 lat,od roku świadoma swojego dda:dry:
Edytowany przez: mania45, w: 2011/09/01 17:12
