Dołączyłam do Was praktycznie jak już zaczęłam się pozbywać tych wybuchów, wiedziałam że radzę sobie z tym mimo to nie chciałam z góry zakładać że o już jestem fajna to przestaje nad sobą pracować. Było wiele sytuacji, kiedy miałam okazję wykazać się i przed Nim i przed samą sobą, że dobrze mi idzie. Ale…
Wczoraj leżałam pod kołdrą z katarem, chyba jakiś alergiczny bo przeważnie o tej porze roku go mam. Jakieś 2 metry ode mnie siedział mój facet (przed kompem). Powiedział żebym poszła do lekarza, na co mu odpowiedziałam, że to tylko katar, nie będę przecież z samym katarem do lekarza szła. Nagle nie wiadomo skąd zaczął na mnie wrzeszczeć, przeklinać, krzyczeć, że on już był chory i nie zamierza drugi raz chorować no i że mam „wypierda**ć do drugiego pokoju”. Ja w szoku zaczełam już wstawać z łóżka ze łzami w oczach chcąc wyjść z pokoju, a on jeszcze dodawał że wkur*ia go moja postawa wobec zdrowia, że udaję twardzielkę. Potem włączył jakąś strzelankę na kompie, w którą miał raz zagrać bo go kolega poprosił („wiem że miałem nie grać ale mnie wkur**łaś), a ja w tym czasie płakałam w drugim pokoju.
