Wychowywałam sie w rodzinie alkoholowej. Mój tata zaczał pić jak miałam 10 lat.. Okres przed piciem wspominam tylko miło.. Mój tata nigdy nie podniósł na mnie ręki ale pił coraz częsciej nie dawal spac w nocy robił awantury. Mam młodszego brata. Przy każdej okazji ja bylam oczkiem w glowie taty niestety moj brat pelnnil role wyrzutka. Nie moglam na to pozwolic i za kazdym razem bronilam go. Po kilku latach moja mama dostała depresji. nie mogłam zostawic jej z tym samej wiec zrezygnowalam ze studiow dziennych w innym miescie zeby codziennie moc z nia byc.. szybko poszlam do pracy.. 3 lata temu moj tata zmarl a ja sie bardzo zmienilam.. Moja mama poradzila sobie ze swoimi sprawami a ja sama siebie nie poznaje… Od jakiego roku zastanawialam sie czy nie mam depresji, czesto placze bez powodu, mam straszne wahania nastroju, wybuchy (ktorych pozniej zazwyczaj załuje), trzesą mi sie rece, czesto boli mnie glowa. kilka dni temu przez przypadek dowiedzialam sie syndromie dda. walcze sama ze soba i przeglądam różne strony czy to to. Czy myslicie, że powinnam sie najpierw zgłosić do zwykłego psychologa czy kierować sie od razu osoby związanej z terapią dda?
Pozdrawiam
