wiesz, Panama, on mi opowiadał jak to z zakompleksionego, nieśmiałego, lękliwego dzieciaka stał się towarzyskim, pewnym siebie facetem. i ja też go takim widziałam. ale tylko na samym początku.im bardziej go poznawałam, tym większy widziałam rozdźwięk pomiędzy tym, jak się zachowuje w towarzystwie, a jak przy mnie. on uważa, że tylko dzięki pracy nad sobą się "zmienił". i że ja całą tę pracę zniszczyłam. potrafił mówić to w taki sposób, że wywoływał u mnie przerażające poczucie winy. bo jeszcze uważał, że robię to celowo, znając jego słabości.
terapeuta mi powiedział, że on przybiera jakieś fałszywe, fasadowe tożsamości, a przy mnie był sobą. tak bardzo się tego przestraszył, że uciekł.
