Odpowiedzi forum utworzone
-
Dziękuję Wam za wpisy.
Wczorajszy dzień był bardzo trudny dla mnie. Ktoś „odszedł” na drugą stronę i nie mogłam sobie z tym poradzić. Nigdzie nie mogłam być, ani wyjść, ani zostać. wszystko przestało istnieć, ważność różnych spraw, wydarzeń. To tak jakbym była poza sobą, obok. Chciałam o tym komuś powiedzieć, zadzwonić, pójść, przytulić się. Usiadłam w aucie i nie zobaczyłam nikogo realnego do kogo mogłabym się z tym udać. Zasłona nieba jest też twardo zamknięta, ciemna i nieprzepuszczalna. Wykonywałam kolejne czynności na fali przypadków aż do zmęczenia, wyczerpania. Z czymś takim nie można sobie logicznie, umysłowo poradzić. I z matką też, która przez lata umierała i chciała się zabijać. Nie można być po czymś takim normalnym. Tak sobie myślę, że ja przez lata czułam się jakby mnie należało zabić i nie powinnam istnieć.
Justyna2024, przepraszam, ale mam problem z tym, co chciałaś wyrazić poprzez swoją ostatnią wypowiedź. Może jest to wiadome, tylko ja mam z tym trudności.
Cerber piszesz o lęku, o utknięciu w nim. Pora się z nim zmierzyć, niech więcej już Cię nie więzi. Nie wiem jak się czujesz, gdy coś takiego do Ciebie piszę. Ja czuję złość, że coś takiego Ci się przydarza. Nie, nie na Ciebie, tylko na to „coś”.
Jakubek , ten terapeuta to wyjątkowo dobry, cierpliwy człowiek. zaczynam na niego narzekać, gdy czuję się przez niego odrzucona i niezrozumiana. To się powtarza, również moja niewdzięczność wobec niego.
„noc ciemna”… jeżeli jest coś takiego, to ja nie podołałam i nie zasługuję na taki miano doświadczania. Ale to trudny i bolesny temat. Nie mam na niego siły, co nie znaczy, że nie jest ważny. Wielu ludziom takie doświadczenie cierpienia, ale w łączności z Bogiem i trwaniem przy nim, pomaga.
Co to znaczy „stać się w pełni człowiekiem” i ile dróg jest to tego zaszczytnego miana? Ja chyba odpadłam.
I przykro mi, ale ja nie wierzę w „odpowiednik człowieka” dla mnie.
Przepraszam za moje pesymistyczne wypowiedzi.
Pomogliście mi swoimi wypowiedziami, dziękuję .
Zbierałam się już wiele razy w sobie, w swojej głowie, aby coś tu napisać. Docenić to co piszecie, proponujecie, chcecie pomóc. Czytam Was i noszę jak papierowe listy, które były i są czymś fascynującym. Nadal mam kuferek na górze szafy wypełniony nimi. Pisałam i otrzymywałam dawno, dawno temu. To zamierzchłe już czasy.
Nikt tak już do mnie nie pisze, nikt ze mną tak już nie rozmawia. Spotykam się tu, od Was z ciepłem, z czymś bezwarunkowym. Motywy nie są ważne, ważne że jesteście i piszecie.
Jakubek dobrze czytało mi się o Twoim dzieciństwie, o tym chłopcu, który miewał trudno. To jakbyś zabrał mnie tam i odsłonił część siebie.
Pozwoliło mi to oderwać się od samej siebie. Czasami zastanawiam się nad tym co robię z tym, jak ktoś odsłania mi swoją ukrytą i wrażliwą cześć. Czy traktuję to z powagą i należytym szacunkiem? Sama siebie o to pytam. Chyba nie, bo jestem często zajęta sama sobą, nie umiem wyjść ze swojej głowy, ze swoich lęków. Jestem małym egoistycznym człowieczkiem, ciągle skupionym na sobie.
„okres przejściowy”… nie widzę tego tak, raczej jako zmierzch.
Ramoiram masz wielka energię i pasję zachęcając do ćwiczenia jogi kundalini. Wierzę, że Tobie to pomaga. Ja nie umiem, z różnych powodów po to sięgnąć. Nie wiem czy chcę. Próbowałam brać się za zwykłe ćwiczenia, ale depresja chyba to pokonała. Dowiedziałam się, że mam lekooporną depresję. Wcześniej myślałam, ze mam tylko negatywny stosunek do leczenia farmakologicznego i nie poddaję się mu. Leki nie pomagają i mam wrażenie, ze wyrządzają mi coraz większe szkody. Dziwne, bo spotykam wielu ludzi, którym to pomaga. Ze mną, jak zwykle jest coś na opak.
Cerber, wielokrotnie zastanawiam się czy pisać, czy wyciągać tą swoja depresję i „częstować” kogoś tymi opisami i myślę wtedy najbardziej o Tobie, że Ci to zaszkodzi. Czasami czuję Twoją kruchość, bezradność, Twoją granicę bycia i obawiam się o Ciebie. Jest to moje jakieś wyobrażenie o Tobie, chciałabym, żebym się myliła. Ja ostatnio wpadłam w swoją wcale nierzadką obsesję, którą mam praktycznie od dzieciństwa, czyli dziesiątki lat. Gdy emocje i ból istnienia przekracza już moje możliwości włącza mi się potrzeba, automatyczna, jak złe podszepty unicestwienia się. Jest to ulgą, ale i dręczeniem, aż do wyczerpania psychicznego i fizycznego. Tak niestety wygląda zaburzenie, które udręcza i odbiera siły. Nie mam już skąd ich brać.
Ciągle myślę o miejscu, innym miejscu, gdzie mogłabym być i nie „częstować” czytających swoim zaburzeniem i ciężkim nastrojem. Ciągnę to już latami. Nie znajduję go. Szukałam kiedyś „bezpiecznego miejsca’ z ważną mi osobą, niestety nie udało mi się. Utknęłam miedzy skałami.
Czasami tęsknię za ciepłym morzem.
Przepraszam za brak optymizmu.
