Powodzenia @kgs! Rozumiem rozpacz w związku z pieskiem, też bym się tak czuła (nawet nie chcę sobie tego wyobrażać. Kocham mojego pieska )
@truskawek – miło wiedzieć, że ktoś o mnie myśli! Nawet, jeśli w zasadzie ten ktoś mnie w ogóle nie zna.
Co do tego, czy osoby z niedysfunkcyjnych rodzin mają też problemy – pewnie, że mają, ale pytanie, czy mogły ich nie mieć, gdyby nie bycie DDA? W sensie, czy to nie właśnie fakt, że coś jest w tej rodzinie zaburzone, sprawił, że jest kiepsko, a mogło być lepiej (przykład: widzę w mojej rodzinie, że te dzieci/dorośli, którzy są z rodzin dysfunkcyjnych serio cierpią w porównaniu do tych z „normalniejszych” rodzin). Fakt, branie odpowiedzialności… Ale boli i tak, że parę odnóg rodzinnych w bok i mogłabym mieć z głowy dozgonne zamartwianie się, czy będę mieć gdzie mieszkać, BA, nawet nie czułabym wyrzutów sumienia, że taka jestem roszczeniowa, bo to bym dostała z marszu (razem z innymi rzeczami typu brak poczucia bezwartościowości, świadomość, że mam bliskie osoby, na które mogę emocjonalnie liczyć itp.) No a teraz patrzę tak na te lepiej funkcjonujące rodziny i myślę: Jezu, jak oni mieli łatwo. To znaczy, z ich perspektywy pewnie wcale nie tak łatwo, bo też o coś muszą walczy, starać się, martwić itp. Ale życie na starcie odjęło im masę utrudnień, o których nawet nie mają pojęcia. I wcale nie napawa mnie to dumą, że „tak miałam ciężko, a mimo to dałam radę”. No, może w jakiś taki pogardliwy sposób tak, ale to sprawia, że czuję niechęć i złość na te osoby bardziej niż jakąś dumę. Może odrobinę. Ale to mnie od nich dystansuje.
W ogóle strasznie się z innymi i ich „startami” porównuję i mega mnie to męczy, ale to chyba jakichś mechanizm, żeby nie obwiniać się tak bardzo, że do niczego nie doszłam – bo wiadomo, że kuzynka, która była rozpieszczana przez rodziców i oblewana hajsem (rodzice się rozstali, ale ojciec nie wypisał się ze swojej roli), miała swoje mieszkanko na studiach i w ogóle urodziła się w stolicy w rodzinie lekarzy miała kilkanaście razy łatwiej, żeby coś osiągnąć, niż ktoś, kto na zmianę starał się walczyć z dramatem w domu i pogrążał się w nihilistyczno-depresyjnych przemyśleniach i wiedział, że musi wyjechać, żeby w ogóle mieć szansę na cokolwiek… Więc trochę przestaję się karcić, jak sobie uświadamiam takie rzeczy, o których się nie mówi, bo to brzydki i nie wolno się porównywać, zazdrościć itp., a pieniądze nie są ważne i tak dalej. No ale poczucie braku osiągnięć i beznadziejnej życiowej sytuacji zostaje.
No i druga strona tego jest taka, że mam takie poczucie, że po prostu moje CAŁE funkcjonowanie, myślenie, nawet to, że tu teraz piszę, że mam taką potrzebę, że jestem na tym forum, byłoby inne, gdyby nie to, gdzie się urodziłam i jak mnie chowano. I patrzeć dalej, moja przyszłość też mogłaby być inna, bo mimo wszystko przeszłość – charakter, jaki ukształtowałam, środki, które mam (a raczej nie mam), sieć kontaktów, których nie mam itp – sprawia, że moje życie jest i będzie takie, a nie inne. I to jest też baaardzo bolesne. Że nie ma ucieczki. Bo gdyby ktoś reagował od razu, kiedyś, kiedy byłam bardzo mała, gdyby ktoś coś naprostować, uratował, zmienił… Moja teraźniejszość i w jej skutku przyszłość byłaby inna. Może byłabym bardziej pewna siebie. Nie byłabym zbieraczem. Nie bałabym się wszystkiego, łącznie z podejmowaniem jakichkolwiek decyzji. Nie analizowała bym wszystkiego. Byłabym lubiana. Itp.
Ta świadomość ostatnio mnie wykańcza.
No i mega mi wstyd za moją depresyjną przeszłość. I potem kolejnych… Prawie 13! Straconych lat na walce o cholera wie co. A koniec końców nie mam swojego lokum, nie mam normalnej pracy, nie mam przyjaciół, nie mam kasy, nie mam relacji z rodziną, nie mam perspektyw. Ani nawet dobrych wspomnień. Mam tylko moją rozpacz i problemy z pamięcią (które coraz mniej mnie dziwią, bo skoro próbujesz wypierać wszystko, to nie dziwne, że nie możesz zapamiętać kawałka tekstu…) I nie wiem, co dalej.
Mam nadzieję, @truskawek, że Cię ta epopeja-analiza życiowych startów nie przytłacza i nie widzisz tego, jakbym była roszczeniowa (o, i to kolejny mój problem – permanentny lęk przed krytyką i odrzuceniem, do tego stopnia, że tylko drżę że strachu, że znów zostanę sama, że ktoś nie będzie mnie lubił itp.)
Masakra.
Tak podsumowując ostatnie dni:
– na plus jest to, że na zajęciach w szkole, do której jeżdżę, zaczęłam się bardziej angażować, i usłyszałam parę rzeczy, które troszeczkę minimalnie mnie uspokoiły, i że momentami mam przebłyski jakichś pozytywnych odczuć/jakiejś ulgi od ciągłego napięcia i lęku i gonitwy myśli, i że cały czas jest opcja tych spotkań online z psychologiem (to nie jest co prawda terapia, ale w ogóle powiedzenie komuś o tym, co się ze mną dzieje, kto się na takich sprawach poniekąd „zna”, trochę przynosi ulgę);
– na minus to, że nadal moje życie nie jest lepsze, perspektywy się nie poprawiły, a czas ucieka, młodsza się nie robię i nie mam pojęcia, jak poprawić swoje życie. Pracy nadal nie znoszę, mieszkania nadal nie znoszę, ale nie mam lepszej opcji ani kasy. Nadal nie mam siły sprzątać. Boli mnie też myśl o relacjach z rodziną – czas ucieka, one nie są lepsze, niedługo zabraknie moich bliskich, a ja nie spędzam z nimi czasu, ale nie mogę, bo relacje są kiepskie i nie czuję siły na przebywanie z nimi dłużej, ale kiedyś będę żałować, że tego nie robiłam, a co jak może coś mogę zrobić, ale nie robię tego, a potem będę żałować? i tak dalej, i tak dalej, pętla się nie kończy (jak zresztą z innymi aspektami życia, jak zmiana miejsca zamieszkania, rozwój w innym kierunku, praca, potencjalny związek itp.) No i boli mnie upływ czasu tak personalnie, i brak relacji bliższych z ludźmi, i myśl o tym, że już pewnie tego nie nadrobię, i że moje wszystkie relacje są takie… Sztuczne. Ale trudno mieć prawdziwe relacje, jak się ma permanentną derealizację i dysocjację, czy co to właściwie ze mną się dzieje, że czasem nie czuję w ogóle, jakbym żyła :))
Właśnie przed chwilą w ogóle naszła mnie myśl, że pisanie tutaj może być bez sensu? I że to też tracenie czasu. Życia. I to kolejna rzecz, o której pewnie będę myśleć jako o czymś negatywnym w moim życiu – że było mi źle zamiast dobrze, i żaliłam się na forum, zamiast mieć życie i tworzyć W KOŃCU miłe wspomnienia. Echhh.
Anyway, dziękuję, jeśli dobrnąłeś do końca i nadal nie jesteś mną zirytowany.
