aqq75, nie jestem przekonana czy obrażanie i wbijanie w jeszcze głębsze poczucie winy osoby która zdaje sobie sprawę z problemów posiada jakąkolwiek wartość terapeutyczną. Załóżmy , oczywiście całkiem hipotetycznie, że ty sam zbyt szybko wpadasz w złość i reagujesz agresywnie na krytykę, spodziewanie się że zmienisz osobowość pod wpływem ksiązki byłoby delikatnie mówiąc naiwne.
hepar , problem z najstarszym dzieckiem polega jak mi się zdaje przede wszystkim na tym że jest ono najzwyczajniej zazdrosne o młodsze dzieciaki. Dziecko nie jest w stanie zrozumieć dlaczego wymagasz od niego dużo więcej niż od maluchów i całkiem możliwe że te gesty twojej córki które odbierasz jako niesubordynację i bunt są faktycznie jej obroną i wołaniem o uwagę. Moje dzieciaki są bardziej do siebie zbliżone wiekiem niż twoje, dlatego w jakimś stopniu jest mi łatwiej narzucać im pewne obowiązki, ale muszę to robić mniej więcej sprawiedliwie, bo inaczej zaraz jest awantura o to kto i co ostatnio sprzątał i dlaczego znów on 😉
Tak w ogóle, wcale nie uważam żebyś była zlą matką, masz po prostu na głowie za dużo spraw. No i najmłodsze dzieci masz naprawdę malutkie, jeśli od rana do nocy, wyłaczając kilka godzin przedszkola musisz się sama nimi zajmować to serdecznie ci współczuję.Jeśli nie możesz z niczego zrezygnować, spróbuj odrobinę poluzować perfekcję i co najważniejsze nie zaspokajaj potrzeb wszystkich, gwarantuję ci że są oni w stanie sami zaspokoić częśc potrzeb, a ty zyskasz trochę czasu dla siebie.
