Seria "Jeżycjada" Małgorzaty Musierowicz. Były i wypieki, i łzy w oczach, i szczery śmiech… I latarka pod kołdra też była, i czytanie w wannie, po 8 razy tej samej ksiażki. 🙂
Pamiętacie taka scenę z "Komedii małżenskiej", gdy corka mowi do matki, ze w ksiażkach Małgorzaty Musierowicz to mamusie zawsze uważnie słuchaja swoich corek? A mamusia na to, że w ksiażkach Małgorzaty Musierowicz to corki zawsze grzecznie wynosza śmieci. 😉 (Coś w tym rodzaju :))
Nie mogę powiedzieć żebym tak do konca przestała wierzyć, że taki świat naprawdę istnieje.
Ooooj, i jeszcze "Dzieci z Bullerbyn". Ta ksiażkę wałkowałam tak długo, aż zupełnie nie nadawała sie do czytania. Z czasem gubiły się kartki (pod koniec brakowało już chyba trzydziestu), ale nie przeszkadzało mi to w czytaniu – i tak większość z nich znałam już na pamięć. 🙂 Niestety ksiażka zginęła śmiercia tragiczna – przy ktorymś kolejnym czytaniu zalałam ja przez przypadek woskiem ze świeczki.
Za to "Małego Księcia" nie lubilam, bo mi sie wydawało, że ksiażka jest napisana językiem jak dla debila, a ja przecież taka dorosła już jestem :))
No i zabawnie mi się teraz pod tym względem życie potoczyło – uciekłam z Pomorza na Jeżyce, marzę o filologii szwedzkiej, a w przerwach pomiędzy Newsweekiem i podręcznikiem do mikroekonomii czytam "Małego Księcia"… 🙂
