medulla zapisz:
„MateuszCZK zapisz:
„Ja jestem bardzo przeciwny porównaniom w związku i nigdy tego nie robiłem.. aczkolwiek Medulla masz rację, bardzo często włączy mi się niska samoocena, a dobre stopnie mają mi to niejako rekompensować i sprawiać, że czuje się kimś ważnym, docenionym i nie tak beznadziejnym jak mi się wydaje. Ciągle oczekuję poklasku, docenienia, uznania w oczach innych.. to straszne..”
z tym chwaleniem i docenianiem to jest tak, że im więcej masz, tym więcej chcesz. terapeuta powiedział mi, że nawet gdybym spełniała wszystkie zachcianki chłopaka, wymyślałby coś nowego i nowego, bo jego kompleksy nie wynikają tak naprawdę z tego, że ja go nie potrafię docenić i mu tego okazać, a z tego, że one są głęboko w nim zakorzenione i ciągle, wciąż będzie chciał szukać potwierdzenia, że nie jest beznadziejny. ja rozumiem Mateusz z czego to wynika, przecież nie jest tak, że tylko DDA tak mają. jak komuś brakuje poczucia bycia kimś ważnym w dzieciństwie, to na etap dorosłości przerzuca takie właśnie zachowania. z taką osobą nie da się na dłuższą metę normalnie żyć… ale to pewnie wiesz.
ja teraz jestem okropnie wyczulona na męskie kompleksy, niestety. jak poznaję faceta to odruchowo sprawdzam jego nastawienie do samego siebie, bo nie wyobrażam już sobie bycia z kimś, kto będzie ode mnie oczekiwał wejścia w rolę matki, jako że jego własna nie wywiązała się ze swojego zadania zapewnienia mu poczucia bycia ważnym i wartościowym. tym bardziej, że naprawdę doceniałam i chwaliłam swojego chłopaka. ale co jeśli np. mówię: jestem z ciebie bardzo dumna, jesteś taki zaradny, inteligentny, podziwiam cię. a on na to: nieprawda, jestem głupi. ja: nieprawda, a on: dobra, ja wiem swoje, nie rozmawiajmy o tym. i rozmowa się urywa. tak u nas było za każdym razem, jak słyszał ode mnie komplement. odrzucał je, a później zarzucał mi, że go nie doceniam… błędne koło.
masz świadomość, walczysz z tym – to najważniejsze :)”
Nawet sensownie mówisz ale jak znam życie to pewnie jesteś mało atrakcyjna.
